Uzay

Gökyüzündeki “Parlak Yıldız” Yanılsaması: Venüs ve Jüpiter’i Ayırt Etmenin Rehberi

Venüs, Güneş ve Ay'dan sonra gökyüzündeki en parlak cisimdir; yanıp sönme (scintillation) farkı yıldızları gezegenlerden ayırır.

Hidrostatik denge, kütleçekimi ile basıncın dengelenmesiyle gök cisimlerinin şeklini ve yapısını belirler.

Disk oluşumu, yıldızların çevresinde gaz ve tozdan oluşan yapılarla gezegenlerin doğuşunu sağlayan temel astrofizik sürecidir.

Uzay koklanamaz; ancak astronot giysilerindeki oksidasyon yanık metal ve barut kokusu oluşturur.

Hipernova, süpernovadan çok daha güçlü, nadir ve kara delik oluşumuyla ilişkili kozmik patlamadır.

Uzay, madde azlığı nedeniyle ısı iletemez; sıcaklık yalnızca doğrudan ışınıma bağlıdır.

Parker Güneş Sondası, özel karbon kalkanı ve otonom sistemlerle Güneş'e 6 milyon km yaklaşarak erimeden veri topluyor; mühendislik zaferi.

Kepler-186f, 500 ışık yılı uzakta, yaşanabilir bölgede bulunan, Dünya boyutuna en yakın dış gezegendir; atmosferi hâlâ bilinmemektedir.

Evrenin sonu; dinlerin ortak merakı ve bilimin büyük sorusudur. Her gelenek, bu kozmik finali kendine özgü bir anlam çerçevesine oturtmaktadır.

Evrenin sonu; Büyük Donma, Büyük Yırtılma, Büyük Çöküş veya vakum çöküşü gibi senaryolarla gelebilir; karanlık enerji belirleyici etkendir.