İnsanlık tarihi boyunca bilgi, karanlığı aydınlatan bir meşale olarak görülmüştür; ancak günümüzde bu meşalenin, kimi ellerde dünyayı ateşe veren bir çıraya dönüştüğüne şahitlik ediyoruz. Bilginin, insanlığın ortak refahı yerine kötülüğün ve şahsi çıkarların hizmetine sunulması, çağımızın en derin ahlaki krizlerinden biridir.
Bugün bilginin gücüyle donanan insanoğlu, sadece koca şehirleri bir bombayla yok edebilecek bir kudrete ulaşmakla kalmamış, aynı zamanda doğanın kalbine “sessiz katliamlar” bırakacak kadar tehlikeli bir noktaya gelmiştir. Ekolojik dengenin bozulması, genetik yapıyla oynanması ve yaşam kaynaklarının kurutulması, bilginin ahlaktan yoksun bırakıldığında ne denli yıkıcı bir silaha dönüşebileceğinin en somut kanıtlarıdır.
Aslında bilgi sahibi olmak, bir nevi büyük bir yükü omuzlamaktır; çünkü bilgi arttıkça, bireyin kendisine, topluma, doğaya ve nihayetinde yaratıcıya karşı olan sorumluluğu da doğru orantılı olarak artar. Modern dünyada veriye ulaşmak her ne kadar kolaylaşmış olsa da, o veriyi irfan ve ahlak süzgecinden geçirmek giderek zorlaşmaktadır. Eğer teknik bilgi, merhamet ve adalet duygusuyla harmanlanmazsa, sadece mekanik bir güçten ibaret kalır.
Unutulmamalıdır ki bilgi başlı başına bir sınavdır, fakat o bilgiyi bir ahlak zırhıyla korumak ve sadece “iyilik” için kullanma iradesini göstermek, insan olmanın en zorlu sınavıdır. Gerçek alim, sadece “bilen” değil, bildiğinin ağırlığı altında ezilmeden onu insanlık yararına bir erdem abidesine dönüştürebilen kişidir.
